ΑΡΘΡΟ ΓΝΩΜΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ ΝΙΚΟΥ ΧΟΥΤΑ. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Μαχητής του Αγρινίου στις 28/8/2013.

ΑΡΘΡΟ ΓΝΩΜΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ ΝΙΚΟΥ ΧΟΥΤΑ. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Μαχητής του Αγρινίου στις 28/8/2013.

ΑΡΘΡΟ ΓΝΩΜΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ ΝΙΚΟΥ ΧΟΥΤΑ
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Μαχητής του Αγρινίου στις 28/8/2013.

Σκέψεις για το Αύριο
Το βλέμμα στις τοπικές κοινωνίες
Του Νίκου Χούτα*

                                  Ευδαίμονα δέ πολιτείαν ουκ εις μέρος τι βλέψαντας δει λέγειν αυτής,           
                                                              αλλ’εις πάντας τούς πολίτας. Αριστοτέλους, Πολιτικά (1329 α)

Είναι πεποίθησή μου ότι στον τρέχοντα δημόσιο διάλογο ένα μεγάλο ποσοστό των προτάσεων διαφυγής από την οδυνηρή πραγματικότητα, δεν ακουμπά την ουσία των πραγμάτων. Η ελληνική κοινωνία έχει εγκλωβιστεί στην λογική της διαχείρισης του «επόμενου μήνα» έχοντας περίπου παραιτηθεί από το αυτοδίκαιο διακαίωμά της να στραφεί προς τον σχεδιασμό των ετών που ακολουθούν. Ευθύνεται και το γεγονός ότι οι πληροφορίες που έχει στην διάθεση της, δεν την βοηθούν να αναπτύξει μια συνολική άποψη επί των πραγμάτων. Το πρόβλημα έτσι παραμένει άλυτο∙ ενόσω ολόκληρη η κοινωνία μετεωρίζεται. Συνέπεια αυτού του μετεωρισμού είναι η ταχεία εμφάνιση φαινομένων που πλήττουν την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία. Κοντά 40 χρόνια, η απαιτητική της λειτουργία δεν αποτέλεσε πεδίο στοχασμού και δημόσιου διαλόγου.
Θα ήταν μάλλον άστοχο εκ μέρους μου να αποτολμήσω μια ακόμα ιστορική προσέγγιση του «Τις Πταίει» στα όρια μάλιστα ενός άρθρου. Αρκούμαι απλά να σημειώσω ότι οι θετικές όψεις του «πολιτιστικού φαινομένου» του σύγχρονου Έλληνα δεν μελετήθηκαν εις βάθος από τις πολιτικές ηγεσίες. Διαχρονικά. Στον ελληνικό λαό κυριαρχεί χρόνια τώρα μια φανερή εσωτερική διαίρεση. Από τη μία αυξημένες προσδοκίες από την άλλη φόβος και άρνηση αλλαγών που εκδηλώνονται σε μια σειρά από «κύκλους χαμένων ευκαιριών». Πρόκειται για το πολύ γνωστό πια «ελληνικό παράδοξο».
Δείγμα πάντως αυτού που ονομάζω «πολιτιστικό φαινόμενο» είναι η χαρακτηριστική άνεση ενός μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού να διαβαίνει με καταπληκτική ταχύτητα τον δρόμο από τον θρίαμβο στην τραγωδία και αντίστροφα. Τυπικά ιστορικά παραδείγματα οι εθνικοί διχασμοί και ο εμφύλιος πόλεμος. Ο σπόρος της διχόνοιας δεν έλειψε από τα ελληνικά χωράφια. Η Ιστορία επίσης λέει πως στις αρχές του 19ου αιώνα ένας παλιός λαός που συγκροτούσε την εθνοτική του ταυτότητά στο νέο κόσμο που τότε αναδύονταν, διεκδικούσε κρατική υπόσταση. Σε μια εποχή κατά την οποία η αυταρχική Ευρώπη ούτε καν ήθελε να ακούσει για τέτοια αιτήματα. Το 1830 όμως, ο λαός αυτός τα κατάφερε. Το ελληνικό κράτος αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο με στενή όμως εξάρτηση από τις ξένες Δυνάμεις. Ο όρος εξάρτηση θα συνοδεύει την σύγχρονη ελληνική ιστορία σταθερά σε όλες τις χρονικές της φάσεις. Ας θέσουμε υπόψιν της ακόλουθης ανάλυσης τα παραπάνω: διχαστικό πνεύμα και σχέσεις εξάρτησης. Συμβαίνει δε το επίκεντρο αυτών των φαινομένων να είναι το κράτος, το διαχρονικό λάφυρο του ελληνικού πολιτικού παιγνίου.
Τέτοιου είδους διαλυτικά φαινόμενα, φάνηκε ότι μπορούν να ανασχεθούν ή εν πάσει περιπτώσει να καταλαγιάσουν όταν πολιτικώς προκρίθηκε ως εθνικός στρατηγικός προσανατολισμός της χώρας, η συμμετοχή στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, επί τη βάση της οικονομίας. Το περίφημο «Ανήκομεν εις την Δύσιν» του Κ.Γ.Καραμανλή σε αυτό το ερώτημα απαντούσε. Η χρονική ακολουθία έχει ως εξής: Το 1961 υπογράφεται η συμφωνία σύνδεσης Ελλάδας-ΕΟΚ (εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης υπέγραψε ο Π.Κανελλόπουλος). Είκοσι χρόνια μετά, το 1981, η Ελλάδα γίνονταν το 10ο κράτος μέλος της ΕΟΚ. Η συμφωνία υπεγράφη από τον αρχιτέκτονα της ένταξης Κ.Γ.Καραμανλή. Πάλι είκοσι χρόνια μετά, το 2001, η Ελλάδα γινόταν δεκτή στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) ευρισκόμενη στο λεγόμενο «ευρωπαϊκό πυρήνα». Η επίτευξη της ένταξης συντελέσθηκε επί πρωθυπουργίας Κ.Σημίτη.
Ως εδω με την Ιστορία. Το κυρίως ερώτημα είναι το εξής: φρόντισαν οι πολιτικές ηγεσίες να καταστεί αντιληπτό ποιές συγκεκριμένες αλλαγές επρόκειτο να επιφέρει η ευρωπαϊκή διαδικασία στην κοινωνία; Έπειτα, οι πολιτικές δυνάμεις προσάρμοσαν τις πολιτικές τους προτάσεις στα νέα δεδομένα τα οποία συν τω χρόνω μεταβάλλονταν ραγδαία; και τέλος η ελληνική οικονομία προστατεύτηκε κατάλληλα ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει με σχετική έστω επιτυχία τον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό; Στο τελευταίο ερώτημα περισσότερο αρμόδιος να απαντήσει είναι ο αγροτικός κόσμος της χώρας.
Αυθόρμητα ακολουθεί το ερώτημα τι συνέβη και τα «αγαθά» της Ένωσης δεν στάθηκαν επαρκή ώστε να αποσοβηθεί η παρούσα κρίση; Το ερώτημα χρήζει εκτεταμένης συζήτησης ωστόσο μια πρώτη απάντηση θα μπορούσε να είναι η επόμενη: Η Ένωση βραδυπορεί στη κατεύθυνση της θεσμικής της συγκρότησης εξαιτίας της πείσμονος Καγκελαρίου και η Ελλάδα εμφανίζει βραδύ ρυθμό εμπέδωσης των ευρωπαϊκών λειτουργιών λόγω των εγγενών αδυναμιών του συστήματος διακυβέρνησης της. Εν τω μεταξύ η ελληνική κοινωνία είχε αρχίσει να αφομοιώνει το επιθετικό καπιταλιστικό μοντέλο. Η συνάντηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής με την ελληνική πραγματικότητα είχε θετικές και αρνητικές πλευρές. Σήμερα δοκιμάζουμε τις τελευταίες. Το δυστύχημα είναι ότι δοκιμάζονται σε μια φάση κατά την οποία δεν έχει ολοκληρωθεί το πλαίσιο οργάνωσης του ύστερου καπιταλισμού. Ο Γερμανός καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον Γιαν-Βέρνερ Μύλερ με σαφήνεια υποστηρίζει ότι η μετά-δημοκρατία είναι ένα κατασκεύασμα. Εν ολίγοις, ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας, συμπίπτει χρονικά με την αμφισβήτηση ή ενδεχόμενα και την κατάρριψη ενός ολόκληρου αναπτυξιακού μοντέλου. Ο αχαλίνωτος καταναλωτισμός που υιοθέτησαν αυτάρεσκα ως πρότυπο οι δυτικού τύπου δημοκρατίες και το ιδιόρρυθμο χρηματοπιστωτικό τους σύστημα, έφθασαν στα απώτατα όρια τους. Στα ίδια όμως όρια έχει φθάσει και το υφιστάμενο πρόγραμμα οικονομικής στήριξης της χώρας. Στο σημείο που έχουμε περιέλθει είναι πλέον εθνική επιταγή η εκπόνηση και η εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου προγράμματος οικονομικής ανόρθωσης της χώρας -γραμμένο από ελληνικά χέρια- που θα απαντάει πειστικά στα βασικά ερωτήματα του κοινού μέλλοντός μας. Γιατί όμως γραμμένο από ελληνικά χέρια; Ένα επιπλέον δυστύχημα για τη χώρα είναι ότι οι πολίτες της, είχαν αρχίσει να διαμορφώνουν προσδοκίες διαρκούς ευημερίας και ίσως όχι άδικα αν σκεφτεί κανείς τα ένστικτα -τα οποία σημειωτέον δεν είναι άσχετα τόσο με τις εκλογικές όσο και με τις καταναλωτικές συμπεριφορές- που είχαν κληρονομήσει οι δεκαετίες αστάθειας που είχαν προηγηθεί. Σε αυτή λοιπόν την κομβική περίοδο που ζούμε -την οποία θα παρομοίαζα με ένα πολύ κρίσιμο «δίστρατο»- η Κοινωνία βρέθηκε παντελώς απροετοίμαστη και η Πολιτική διαπιστωμένα πλέον παρηκμασμένη, παραχωρώντας ένα πολύ μεγάλο τμήμα των καθηκόντων της στην πλήρη ευχέρεια της Οικονομίας και των δανειστών-εταίρων. Βασική αιτία αυτής της  κατάληξης υπήρξε η επίμονη άρνηση του πολιτικού συστήματος να ευθυγραμμιστεί με τις προκλήσεις του 21ου αιώνα. Ο παλαιοκομματισμός, δυστυχώς δεν έσβησε το 1974. Πολλές από τις ακραία συντηρητικές πολιτικές πρακτικές του προδικτατορικού-μεταπολεμικού κράτους, έμειναν αδιατάρακτες. Η ουσία παραμένει: οι ελληνικές αστικές πολιτικές δυνάμεις δίστασαν να αναμετρηθούν με αυτές τις πρακτικές. Σήμερα η δημοκρατία μπορεί να μην βρίσκεται στο απόσπασμα ωστόσο η απόσπαση από το δημοκρατικό ήθος έχει ήδη συντελεσθεί. Η διαδικασία εκδημοκρατισμού που παρατηρήθηκε μεταπολιτευτικά υπέπεσε σε πολλές αντιφάσεις. Ίσως για τον λόγο εμφανίζουμε μειωμένα αντανακλαστικά -ακόμα και την εσχάτη ώρα- ως προς τον σχεδιασμό του συλλογικού μας μέλλοντος το οποίο έχουμε περίπου εκχωρήσει ανενδοίαστα σε δάνειες έξωθεν δυνάμεις. Εάν εμείς δεν δείξουμε διάθεση προπαρασκευής για την Ελλάδα του 2020 θα εξακολουθήσουν άλλοι να αποφασίζουν για εμάς. Εμείς θα αρκούμαστε σε ρόλο θεατή και όχι πρωταγωνιστή-αγωνιστή.
Σε όλους μας γεννάται το βασανιστικό ερώτημα τι πρόκειται να συμβεί. Νομίζω όμως ότι αυτό είναι ένα ερώτημα που δύσκολα μπορεί να απαντηθεί καθώς είναι πάρα πολλά εκείνα που δεν γνωρίζουμε -στα περίφημα άλλωστε συμβούλια των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης δεν τηρούνται Πρακτικά- άρα έχει το στοιχείο της παραπλάνησης. Το θεμελιακό ερώτημα και το κυρίως ζητούμενο είναι ποιό είναι το κοινό συμφέρον;
Στο σημείο αυτό εισέρχομαι στην ψίχα του άρθρου. Γνώμη μου είναι ότι το σύνθημα εξόδου από το αδιέξοδο δεν ωφελεί να διατυπωθεί με κούφιες διακηρύξεις που η απουσία αντικρύσματος θα βαραίνει για χρόνια την ομαλή κοινωνική και πολιτική εξέλιξη. Το σύνθημα αυτό οφείλει να εκφρασθεί ανεμπόδιστα από το κοινωνικό σώμα, δηλαδή χωρίς διαμεσολάβηση. Πλην όμως τούτη την στιγμή δεν διαφαίνεται η ύπαρξη πλειοψηφικού ιδεολογικο-πολιτικού ρεύματος στην κοινωνία. Οι πολίτες φαίνεται ότι δείχνουν πεισματικά απρόθυμοι να δίνουν στα κόμματα τις διευρυμένες πλειοψηφίες περασμένων περιόδων και έτσι η πολιτική πραγματικότητα παραμένει εξαιρετικά ρευστή ενόσω οι πολιτικές δυνάμεις έχουν πλήρως ρευστοποιήσει τις εφεδρείες τους, πάσχοντας από φανερή πια κόπωση και από μία άνευ προηγουμένου ηθική και ιδεολογική κρίση. Η φλύαρη ρητορεία τόσων χρόνων έχει οδηγήσει σε μια πρωτοφανή απώλεια της αξιοπιστίας τους. Όχι άδικα, ο προβολέας της πολιτικής αρετής φώτισε ελάχιστα πρόσωπα τα τελευταία χρόνια.
Άρα, μια βιώσιμη λύση του δυσεπίλυτου πολιτικού προβλήματος δεν θα μπορούσε να επέλθει με άξονα το υφιστάμενο σύστημα διακυβέρνησης του οποίου ο συγκεντρωτισμός υπήρξε -εκ του αποτελέσματος κρίνοντας- καταστροφικός. Η συγκέντρωση της εξουσίας, παράγει βλαπτικές συνέπειες για το πολίτευμα καθώς το λεγόμενο πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο διακυβέρνησης παρήγαγε μια φεουδαλική άποψη για τον τρόπο διεύθυνσης των δημοσίων υποθέσεων.
Το βλέμμα στρέφεται αναπόφευκτα στην τοπική αυτοδιοίκηση. Θα παρατηρήσει βέβαια κανείς ότι οι δήμοι δρούσαν περίπου ως ένας μικρόκοσμος της κεντρικής πολιτικής. Σύμφωνοι. Ωστόσο εάν ξεκινήσουμε από την παραδοχή ότι ο τρόπος άσκησης των δημόσιων πολιτικών σε πολλές του εκφάνσεις παραπέμπει σε πολιτεύματα που μόνο με την δημοκρατία δεν σχετίζονται, τότε μια στρατηγική αιχμής για την ολική μεταβολή των δημοσίων πραγμάτων έχει πολύ σοβαρές προοπτικές επιτυχίας στρεφόμενη στους δήμους. Σε μικρότερης κλίμακας οργανωμένες πολιτικές κοινότητες, όπως συμβαίνει να είναι οι περισσότεροι δήμοι, μπορούν να επανεφευρεθούν νέοι τρόποι προσέγγισης της πολιτικής από εσωτερικές κοινωνικές δυνάμεις. Αν μη τι άλλο αυτές οφείλουν να επανακαθορίσουν την θέσμιση της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης και όχι μια παρέα επιχειρηματιών που για χρόνια λυμαίνεται το δημόσιο χρήμα και τώρα υποβάλλει εκ του πλαγιού τις απαιτήσεις της.
Συνεπώς η ευθύνη και ο έλεγχος των δημοσίων πραγμάτων πρέπει να διαχυθεί προς τα κάτω. Οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να ενθαρρυνθούν τάχιστα προς μια λογική αυτοδυναμίας αποκόπτοντας κάθε στείρα σύνδεση με την κρατική λειτουργία. Στο πλαστό ερώτημα που συχνά επανέρχεται αυτή την εύφλεκτη περίοδο «Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση» η απάντηση είναι πιο σύνθετη: Μια «Επαναστατική Μεταρρύθμιση» που στην πολιτική της εφαρμογή θα αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Συγκεκριμένα, μέσω της εκλογής δημάρχου από μία ενιαία λίστα υποψηφίων, της εκλογής δημοτικών συμβούλων επίσης από μία εναία λίστα υποψηφίων δημοτικών συμβούλων και ομοίως να διενεργείται η εκλογή των τοπικών συμβουλίων. Όλα αυτά ασφαλώς προϋποθέτουν τις αναγκαίες νομοθετικές πρωτοβουλίες. Ωστόσο ο πολιτικός ορίζοντας είναι νομίζω ανοικτός ώστε να μπορέσουν να εφαρμοστούν πολλές από εκείνες τις πολιτικές που θα παρωθούν τις τοπικές κοινωνίες στη λογική της αυτοδιαχείρισης.
Ας στραφούμε σ’ ένα εξόχως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτοδιαχείρισης. Επιβαλλόμενη λοιπόν είναι η μεταφορά πλέγματος αρμοδιοτήτων στην τοπική αυτοδιοίκηση με πρώτη αυτή της οικονομικής τους αυτοδυναμίας μέσω και της συλλογής φόρων. Ειρήσθω εν παρόδω η άσκηση της φορολογικής πολιτικής σήμερα έχει καταντήσει περισσότερο «φορό» και λιγότερο «λογική» ενθαρρύνοντας την επιβίωση φαινομένων άνισης κατανομής της φορολογίας. Επί του θέματος έχει τοποθετηθεί εύστοχα εδώ και δεκαετίες ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών  και διευθυντής σπουδών της Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales στο Παρίσι Γιώργος Β.Δερτιλής. Είναι κοινώς παραδεκτό ότι στις σοβαρές κοινωνίες, ο πολίτης έχει εμπεδώσει ότι ο φόρος επιδρά άμεσα στην καθημερινή του ζωή. Η ιστορική εμπειρία έχει καταδείξει ότι ο έλεγχος της ανταποδοτικότητας των φόρων είναι ανέφικτος σε κεντρικό επίπεδο και περισσότερο εφικτός στις τοπικές κοινωνίες. Απαραίτητη εδώ είναι η θέσπιση ελεγκτικών μηχανισμών. Χωρίς αυτούς το εγχείρημα υπονομεύεται. Η άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής από τους δήμους είναι συνδεδεμένη με το σύνολο της εθνικής οικονομικής πολιτικής καθώς δείχνει να ικανοποιεί τις αναπόφευκτες διαφοροποιήσεις οι οποίες προκύπτουν από τις γεωγραφικές, πολιτιστικές και οικονομικές ιδιαιτερότητες της κάθε περιοχής. Συνακόλουθα η διεύρυνση των δυνατοτήτων της ενίσχυσης των δημοτικών πόρων διευκολύνεται σε τοπική κλίμακα όπως και ο προγραμματισμός της κατανομής του συνόλου των διαθέσιμων οικονομικών πόρων. Οι δημότες έχουν την ευχέρεια να εξακριβώσουν την αποδοτικότητα των ασκούμενων πολιτικών στα όρια του δήμου τους.
Επισημαίνεται ότι εάν εξεταστούν οι πηγές προέλευσης του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (πρωτογενούς, δευτερογενούς και τριτογενούς τομέα) και συνυπολογισθεί το μεγάλο ποσοστό της παραοικονομίας -της οποίας η εξάλειψη αποδεδειγμένα θα μειώσει το δυσθεώρητο ύψος των δημοσίων ελλειμμάτων και του δημοσίου χρέους- θα πειστεί κανείς ότι η ορθή κατανομή των πόρων βρίσκει προσφορότερο περιβάλλον όταν διενεργείται από τους δήμους. Εξάλλου μια τέτοια πολιτική καταπολεμά αποτελεσματικότερα την ανεργία συμβάλλοντας στη διατήρηση συνθηκών γενικής και όχι πλαστής ευημερίας. Η διάρθρωσή της απαιτεί τον ρητό καθορισμό κριτηρίων και τη δημοσιοποίηση στόχων και μέσων υλοποίησής τους. Οι δημότες πρέπει να γνωρίζουν επακριβώς τις κατευθύνσεις της πολιτικής του δήμου τους και σε σοβαρές ή έκτακτες περιπτώσεις να αποφαίνονται μέσω τοπικών δημοψηφισμάτων. Η διενέργειά τους, προβλέπεται και σήμερα. Φαινόμενα διαφθοράς, διακρίσεων και αυθαιρεσίας είναι πιο εύκολο να εντοπισθούν και να εξαλειφθούν σε τοπικό επίπεδο χωρίς να διαταράσσουν την κοινωνική συνοχή.
Το μεγάλο όφελος από την υιοθέτηση αυτού του αποκεντρωτικού συστήματος διακυβέρνησης είναι η εξοικείωση του πολίτη με τον τρόπο λήψης των αποφάσεων και η ενθάρρυνσή του να συμμετάσχει με υπευθυνότητα στην χάραξη των δημόσιων πολιτικών. Η δημοκρατική θεμελίωση της κοινωνίας οικοδομείται εκ των κάτω.
Φυσικά τα παραπάνω δεν σημαίνουν τον παραγκωνισμό του εθνικού κράτους. Πιστεύεται όμως ότι αυτό πρέπει να περιοριστεί σε έναν κεντρικό-επιτελικό ρόλο (εξωτερική πολιτική, άμυνα, χάραξη μακρόπνοων αναπτυξιακών προοπτικών υπερτοπικής σημασίας). Η εξουσία οφείλει να διαιρεθεί σε τρία διακριτά επίπεδα διακυβέρνησης: τοπικό-εθνικό-υπερεθνικό (ευρωπαϊκό). Έτσι, ο ρόλος των εθνικών κυβερνήσεων δεν απομειώνεται, τουναντίον λειτουργεί ως ένας ενδιάμεσος ρυθμιστικός παράγοντας των σχέσεων τοπικής και υπερεθνικής διακυβέρνησης-ως αξιόπιστος εγγυητής της εύρυθμης κοινωνικής εξέλιξης.
Η αναστήλωση της χώρας προϋποθέτει πρωτίστως αναστήλωση του κύρους της δημοκρατίας. Και η δημοκρατία δεν καταρρέει μόνο όταν κάποιοι «αυτόκλητοι σωτήρες» οδηγούν τανκ αλλά και όταν καταστρατηγούνται συστηματικά βασικές διατάξεις του Συντάγματος ή ακόμα και όταν στεκόμαστε αδιάφοροι έναντι του ερμηνευτικού περιεχομένου της ακροτελεύτιας διάταξής του. Η Γ’Ελληνική Δημοκρατία κακοποιήθηκε συστηματικά. Είναι πλέον καιρός να προβληθούν συγκροτημένα ανανεωμένα δημοκρατικά αιτήματα και να διεκδικηθεί μαχητικά η εκπλήρωσή τους. Να θεμελιωθεί η Δ’Ελληνική Δημοκρατία. Το Αύριο.
Σε διάλεξή του τον Σεπτέμβριο του 1993 στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άϊρες ο Κορνήλιος Καστοριάδης, σημείωνε: «Η άμεση δημοκρατία θα είναι δυνατή εάν, καταρχήν, υπάρξει μια πολύ σημαντική αποκέντρωση∙ μια αποκέντρωση στο μέγιστο βαθμό».
(Μιας και ο λόγος περί Καστοριάδη αξίζει να διαβαστεί το βιβλίο του Αγρινιώτη Αλ.Σχισμένου «Η ανθρώπινη τρικυμία»).

*Ο Ν.Χούτας είναι Πολιτικός Επιστήμονας-Ιστορικός, Συγγραφέας του βιβλίου «Ο Βουλευτής Βάλτου Χαρίλαος Τρικούπης».

Δυτική Ελλάδα

Μηνιαίος απολογισμός της Γενικής Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης Δυτικής Ελλάδας στα θέματα οδικής ασφάλειας

2017-08-16 20:28
Η Γενική Περιφερειακή Αστυνομική Διεύθυνση Δυτικής Ελλάδας δημοσιεύει συνολικά στοιχεία που αφορούν στα θέματα οδικής ασφάλειας και τροχονομικής αστυνόμευσης που συνέβησαν, κατά τη διάρκεια του μήνα Ιούλιο του έτους 2017, στην εδαφική αρμοδιότητα των Διευθύνσεων Αστυνομίας Αχαΐας, Ηλείας, Αιτωλίας...

3η πληρωμή Βιολογικής Κτηνοτροφίας έτους 2012 της δράσης 1.2 Βιολογικής Κτηνοτροφίας

2017-08-12 09:29
Η Δ/νση Αγροτικής Οικονομίας (Δ.Α.Ο.Κ) της Π.Ε Αιτωλ/νίας σας ανακοινώνει ότι έχει στείλει προς πληρωμή αιτήματα που αφορούν τη ΔΡΑΣΗ 1.2 ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ (3η πληρωμή Βιολογικής Κτηνοτροφίας έτους 2012) και αφορά 457 Δικαιούχους με συνολικό ποσό...

Συνταγή χρήσης γεωργικών φαρμάκων

2017-08-11 19:06
Η Γενική Διεύθυνση Περιφερειακής Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής ενημερώνει τα καταστήματα εμπορίας γεωργικών φαρμάκων και τους επαγγελματίες χρήστες φυτοπροστατευτικών προϊόντων ότι η λειτουργία της ηλεκτρονικής εφαρμογής συνταγής χρήσης γεωργικών φαρμάκων ολοκληρώνεται και τίθεται σε...

Η Πάτρα μπορεί να αναλάβει με επιτυχία τη διοργάνωση των Παράκτιων Μεσογειακών Αγώνων 2019

2017-08-09 20:09
Την έμπρακτη στήριξη στον αγώνα για τη διεκδίκηση της διεξαγωγής των Παράκτιων Μεσογειακών Αγώνων 2019 στην Πάτρα δήλωσε ο Αντιπεριφερειάρχης Αχαΐας Γρηγόρης Αλεξόπουλος στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο γραφείο του με την Επιτροπή Διεκδίκησης. «Η Πάτρα έχει τη δυναμική και τις υποδομές...

«Άνοιξε» η πρόσκληση για άσκηση υποψηφίων δικηγόρων στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας – Μέχρι 18 Αυγούστου οι αιτήσεις

2017-08-09 20:06
Μέχρι και τις 18 Αυγούστου θα μπορούν να κάνουν αίτηση όσοι υποψήφιοι δικηγόροι επιθυμούν να πραγματοποιήσουν μέρος της πρακτικής τους άσκησης στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με την πρόσκληση που εκδόθηκε με υπογραφή του Περιφερειάρχη Απόστολου Κατσιφάρα. Συγκεκριμένα αφορά για έξι...
1 | 2 | 3 | 4 | 5 >>